Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι δεν είναι εύκολος συγγραφέας. Δεν προσφέρει παρηγοριά. Δεν υπόσχεται λύτρωση. Προσφέρει όμως κάτι σπάνιο: έναν καθρέφτη χωρίς φίλτρα. Και ίσως γι’ αυτό εξακολουθεί να διαβάζεται.
Σε μια εποχή όπου όλοι προσπαθούν να δείχνουν τέλειοι, ο Μπουκόφσκι μας θυμίζει ότι οι ρωγμές είναι αυτές που αφήνουν το φως να περάσει. Ότι οι «έκφυλοι» μπορεί να έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τους αγίους. Και ότι, τελικά, το να μη χωράς είναι καμιά φορά το πιο τίμιο πράγμα που μπορείς να κάνεις.
Ο Μπουκόφσκι δεν μας ζητά να τον μιμηθούμε. Μας προκαλεί να σταματήσουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας. Και αυτό, όσο άβολο κι αν είναι, παραμένει μια πράξη βαθιά επαναστατική.
Παρακάτω απόσπασμα από βιβλίο του:
Σχετικά άρθρα
«Όποιον και να ρωτήσετε, θα σας πει ότι δεν είμαι και πολύ καλός άνθρωπος. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτή η λέξη. Πάντα συμπαθούσα τους παλιανθρώπους, τους παράνομους και τα ρεμάλια… Δε τα γουστάρω εκείνα τα καλοξυρισμένα αγοράκια, με τη γραβάτα και την καλή δουλειά. Μου αρέσουν οι απελπισμένοι άνθρωποι, οι άνθρωποι με τα σπασμένα δόντια, τα σπασμένα μυαλά και τους σπασμένους τρόπους. Αυτοί με ενδιαφέρουν. Είναι γεμάτοι εκπλήξεις και εκρήξεις. Για μένα οι έκφυλοι έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τους αγίους. Οι αλήτες με ξεκουράζουν, γιατί και ‘γω αλήτης είμαι. Δε γουστάρω τους νόμους, τη θρησκεία, την ηθική και τους κανόνες. Δε γουστάρω να με φορμάρει η κοινωνία στα μέτρα της…»
Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου του 1920, στη γερμανική πόλη Άντερναχ (Andernach).
Έγραψε μυθιστορήματα, διηγήματα και ποίηση, με κεντρικούς ήρωες αλκοολικούς, περιθωριακούς και αποτυχημένους της αμερικανικής κοινωνίας. Πιο γνωστά έργα του είναι τα Ταχυδρομείο, Γυναίκες, Factotum και Ζαμπόν. Μέσα από μια γραφή κυνική αλλά ειλικρινή, ο Μπουκόφσκι ύμνησε τους «χαλασμένους» ανθρώπους και αμφισβήτησε τους κοινωνικούς κανόνες, την υποκρισία και την ψεύτικη ηθική.
Θεωρείται μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες της αντισυμβατικής αμερικανικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα και παραμένει μέχρι σήμερα σύμβολο ωμής ελευθερίας και λογοτεχνικής ανυπακοής.
