Εισαγωγή
Είναι εμφανές πως σήμερα ολοένα και περισσότερο έρχεται στο προσκήνιο της συζήτησης το ερώτημα του ενός εκατομμυρίου “Ποιός λαμβάνει τις αποφάσεις στην χώρα μας και στο σύγχρονο κράτος γενικότερα”;
Από την αρχαιότητα ως σήμερα οι πολιτικές αποφάσεις λαμβάνονταν είτε από μία προσωποπαγή εξουσία συγκεντρωμένη στο πρόσωπο ενός μονάρχη ή βασιλιά το λεγόμενο διαίρει και βασίλευε ( Divide et impera ) , είτε ακόμη και στην δημοκρατική μορφή λήψης αποφάσεων όπως στην Αρχαία Αθήνα, όπου είχαν δικαίωμα συμμετοχής όλοι οι Αθηναίοι πολίτες και οι αποφάσεις λαμβάνονταν στην Εκκλησία του Δήμου.
Ωστόσο, ακόμα και στην Αρχαία Αθήνα υπήρχε διαβάθμιση στα κοινωνικά στρώματα. Μπορεί να είχαν δικαίωμα συμμετοχής όλοι οι Αθηναίοι πολίτες , όμως υπήρχαν οι δούλοι που τους υπηρετούσαν. Πόσο δημοκρατικό θα μπορούσε να είναι κάτι τέτοιο; Μάλλον, όχι και τόσο θα μπορούσε να πει κανείς. Όπως και να ΄χει, σπάνιες μορφές κρατών ήταν εκείνες όπου εν μέρει μπορούσε να είναι μοιρασμένη η εξουσία στον λαό ή αλλιώς κεντρικά σχεδιασμένη , όχι όμως για πάντα όπως αποδείχθηκε ( Πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες ) -που ακόμη και εκεί-παρόλο που φαινομενικά ήταν μία σχεδιασμένη δημοκρατία για τον άνθρωπο ( λαοκρατία) δεν λάμβανε χώρα μία βασική διαδικασία της δημοκρατίας, αυτή των εκλογών εν ολίγοις.
Ας αναρωτηθούμε λοιπόν , ποιός είναι αυτός που πραγματικά αποφασίζει σήμερα;
Σχετικά άρθρα
“Αγνή” ή κατευθυνόμενη κοινή γνώμη;
Όλοι μας θα μπορούσαμε να σκεφτούμε με μία πρώτη ματιά πως η κοινή γνώμη που εκφράζει την πλειοψηφία σε ένα δημοκρατικό καθεστώς , θα ήταν ακέραιη και ανεπηρέαστη από κάθε λογής καταπίεσης και τυραννίας όπως σε ένα απολυταρχικό καθεστώς λ.χ. Θα συμφωνούσαμε πως κανένα αόρατο χέρι δεν μας κρατά και οπλίζει το δικό μας χέρι στο τι να ψηφίσουμε και γιατί. Στην πραγματικότητα όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά.
Αν δούμε πιο προσεκτικά στην καθημερινότητα , τα ΜΜΕ είναι οι κύριοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Πολλές φορές στρέφουν την κοινή γνώμη σε ασήμαντα ζητήματα , ώστε να ξεχαστεί ένα φλέγον θέμα όπως μια εθνική τραγωδία ή κάποιο νομοσχέδιο που πρόκειται να ψηφιστεί στην Βουλή που επηρεάζει άμεσα τις ζωές μας , με σκοπό να καθιστούν τον καθέναν μας έρμαιο της εύπεπτης δημοσιογραφικής προβολής « ελαφριών » ασήμαντων ζητημάτων.
Δεν είναι λίγες οι φορές , ακόμη που γεγονότα που έχουν συμβεί στο παρελθόν και είναι μαγνητοσκοπημένα, επαναπροβάλλονται είτε για να προκαλέσουν μία αναστάτωση στο κοινό είτε για να αποφύγουν μία μείζουσα είδηση είτε ακόμη και γιατί δεν υπάρχει δημοσιογραφικό περιεχόμενο και έτσι δημιουργείται τεχνητά. Μια πολύ συνηθισμένη τακτική επίσης σήμερα , είναι τα fake news ή αλλιώς παραπληροφόρηση , όπου ένα γεγονός διαστρεβλώνεται από την πραγματική του κατάσταση όπου έχει λάβει χώρα. Συνδυαστικά θα μπορούσε κανείς να πει και με την εισαγωγή της τεχνητής νοημοσύνης σήμερα , τα ΜΜΕ θα μπορούσαν ευκολότερα να επιτύχουν τον σκοπό τους. Με ένα πάτημα ενός κουμπιού μπορείς να φτιάξεις ένα τεχνητό ψηφιακό δημιούργημα είτε για ένα διάσημο πρόσωπο της showbiz , είτε για έναν πολιτικό , είτε ακόμη και για τον εαυτό σου , πράγμα που σημαίνει πως τα fake news ανθίζουν περισσότερο από ποτέ.
Μία ακόμη μεθοδικότητα των ΜΜΕ και μέσα από την χρήση των social media είναι η παρουσίαση προβλεπόμενων δημοσκοπήσεων για τις εκλογικές αναμετρήσεις που η εκάστοτε κυβέρνηση τις χρησιμοποιεί κατά το δοκούν. Μία κυβέρνηση ακόμη και να γνωρίζει με την βοήθεια της στατιστικής πώς θα λάβει συγκεκριμένα ποσοστά ψηφοφορίας από μία συγκεκριμένη μερίδα του κόσμου , πολλές φορές « τα φουσκώνει » , με αποτέλεσμα να φέρνει πιο κοντά στα μέτρα της τον ψηφοφόρο , ο οποίος βλέποντας αυτές τις δημοσκοπήσεις , θεωρεί πως έτσι θα γίνουν και στην πραγματικότητα τα γεγονότα.
Το επόμενο βήμα , δεν είναι , παρά να το αποδεχθεί , να απογοητευτεί και εν τέλει να ψηφίσει τον πρωταγωνιστή των δημοσκοπήσεων που θα λάβει την πρωτιά στις ψήφους σύμφωνα πάντα με τις φουσκωμένες δημοσκοπήσεις είτε απλά να αρκεστεί σε μία ματαιότητα πώς τίποτα δεν δύναται να αλλάξει στην πολιτική και απλά να επιλέξει να απέχει από την ψηφοφορία , θεωρώντας πώς δεν έχει την δύναμη ως μονάδα να θέσει το δικό του λιθαράκι στην αλλαγή του πολιτικού τοπίου και στην προσωπική του πολιτική προτίμηση.
Δημοκρατία ή « Ολιγαρχία »;
Πράγματι μέσα σε ένα δημοκρατικό καθεστώς ο πολίτης είναι αυτός που κρατά στα χέρια του το μέλλον της πολιτικής , και κατά συνέπεια το μέλλον του τόπου του , ωστόσο πολλές φορές οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν « ακούν » τα θέλω του και δεν συμμορφώνονται με τους δημοκρατικούς θεσμούς και νόμους . Πόσες φορές δεν έχουμε βιώσει και πέσει θύματα οι ίδιοι των μεγάλων -σπουδαίων- βαρύγδουπων αγορεύσεων πολιτικών που υπόσχονται πολλά μέχρι την ώρα τον εκλογών και ύστερα κάνουν λίγα ή ακόμη και τίποτα από τις πολιτικές αναγγελίες τους. Έχουμε όλοι μας βρεθεί μάρτυρες πολιτικών αναγγελιών με φράσεις όπως : « Θα μειωθεί η φορολογία σε όλα τα στρώματα του πληθυσμού » ή ακόμη και με φράσεις όπως : « Θα αυξηθούν οι συντάξεις κατά 20% φέτος , και όλοι θα λάβουν νέα επιδόματα ».
Για να μην κατηγορηθώ , δεν λέω πώς ποτέ κανένας πολιτικός δεν κάνει πράξη τα λεγόμενά του , αλλά πώς τις περισσότερες φορές κάνει πράξη πολύ λιγότερα απ΄ όσα λέει ή απ΄ όσα θα μπορούσε να πραγματοποιήσει και εδώ ακριβώς είναι το κύριο σημείο ενδιαφέροντος , αυτό της απογοήτευσης του λαού αλλά και της νομιμοποίησης ή όχι των ίδιων των πολιτικών , όπου η αρχή της πλειοψηφίας μετατρέπεται σε αρχή της μειοψηφίας , και μάλιστα σε μία αρχή μειοψηφίας των ίδιων των πολιτικών που είναι εξουσιοδοτημένοι από όλους εμάς , ώστε να σέβονται και να παίρνουν τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις για όλους μας.
