Οι δύο άνδρες στη φωτογραφία είναι ο Τεχνικός Λοχίας William E. Thomas και ο Στρατιώτης Α΄ Τάξης Joseph Jackson του 333ου Τάγματος Πεδινoύ Πυροβολικού, αν και τη στιγμή που τραβήχτηκε η φωτογραφία υπηρετούσαν στο 969ο Τάγμα Πυροβολικού.
Το να γράφουν τέτοια μηνύματα πάνω στα βλήματα του πυροβολικού κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν ένας τρόπος με τον οποίο οι πυροβολητές εξέφραζαν, συχνά με χιούμορ, την απέχθειά τους για τον εχθρό.
Το 333ο Τάγμα Πεδινoύ Πυροβολικού υπέστη τρομακτικές απώλειες στα πρώτα στάδια της Μάχης των Αρδεννών στα τέλη του 1944, όταν περικυκλώθηκε και καταστράφηκε στις 17 Δεκεμβρίου.
Οι επιζώντες ενσωματώθηκαν στο 969ο Τάγμα Πυροβολικού για το υπόλοιπο της μάχης, όπου παρείχαν καθοριστικής σημασίας πυρά υποστήριξης στην 101η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία κατά την πολιορκία του Μπαστόν.
Το τραγικό στοιχείο, φυσικά, είναι ότι αυτοί οι δύο μαύροι στρατιώτες πολεμούσαν για μια χώρα που τους αντιμετώπιζε με διακρίσεις.
Αν και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μεταχειρίστηκαν τους Αφροαμερικανούς με τη φρίκη που ο Χίτλερ επιφύλαξε στους Εβραίους, αυτοί οι νεαροί άνδρες ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν για την πατρίδα τους, παρότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας ήταν δομημένο εναντίον τους. Υπάρχει μια πικρή ειρωνεία στο γεγονός ότι οι ΗΠΑ νίκησαν τη ναζιστική Γερμανία με έναν στρατό που ήταν φυλετικά διαχωρισμένος.
Ο αμερικανικός στρατός στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν διαχωρισμένος, ωστόσο οι αντιλήψεις για τους Αφροαμερικανούς στρατιώτες άρχιζαν σιγά-σιγά να αλλάζουν στη σκέψη ορισμένων ανώτατων αξιωματικών, όπως ο Αϊζενχάουερ και ο Μπράντλεϊ. Παρελάσεις, εκκλησιαστικές τελετές, μεταφορές και καντίνες παρέμεναν διαχωρισμένες ανά φυλή.
Οι μαύροι στρατιώτες συχνά δεν επιτρεπόταν να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή. Τους ανέθεταν κυρίως καθήκοντα όπως η οδήγηση φορτηγών και η διανομή εφοδίων σε πόλεις που απελευθέρωναν οι Σύμμαχοι.
Παραδόξως, αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι ντόπιοι πληθυσμοί να εκτιμούν περισσότερο τους μαύρους στρατιώτες απ’ ό,τι τους λευκούς, επειδή εκείνοι τους έδιναν τρόφιμα, παπούτσια και άλλα απαραίτητα.
Όταν έφτασαν στη Γερμανία, έγιναν συχνά πιο αποδεκτοί εκεί απ’ ό,τι στην ίδια τους τη χώρα. Υπάρχουν πολλά κινηματογραφικά πλάνα που τους δείχνουν να χορεύουν και να διασκεδάζουν με τους ντόπιους. Κάποιοι έγραψαν επιστολές όπου περιέγραφαν ότι οι Γερμανοί τους φέρθηκαν καλύτερα απ’ ό,τι είχαν βιώσει ποτέ στην Αμερική.
Μερικοί μάλιστα έγραψαν πως εύχονταν να είχε κερδίσει ο Χίτλερ τον πόλεμο, τόσο δύσκολο τους φάνηκε να επιστρέψουν αφού είχαν γευτεί, έστω και προσωρινά, την ισότητα.
Αρκετοί από τους πρώτους ηγέτες και σημαντικές μορφές του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα ήταν βετεράνοι του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και οι ιστορικοί επισημαίνουν ότι οι εμπειρίες των στρατιωτών στο εξωτερικό έθεσαν τις βάσεις για το κίνημα των πολιτικών δικαιωμάτων στις ΗΠΑ.
Λόγω του φυλετικού διαχωρισμού και του περιορισμού των περισσότερων μαύρων στρατιωτών σε μη μάχιμους ρόλους, οι Αφροαμερικανοί αντιπροσώπευαν πολύ λιγότερο από το 1% των αμερικανικών απωλειών στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Παρόλα αυτά, οι μαύρες μονάδες τιμήθηκαν με πολλές διακρίσεις. Το 1948, με εκτελεστικό διάταγμα του Προέδρου Τρούμαν, ο στρατός καταργεί επίσημα τον φυλετικό διαχωρισμό. Ο πόλεμος της Κορέας ήταν ο πρώτος στον οποίο μαύροι και λευκοί Αμερικανοί πολέμησαν στις ίδιες μονάδες.
