Ο Καρλ Πόπερ γεννήθηκε το 1902 στη Βιέννη, σε οικογένεια εβραϊκής καταγωγής με έντονη πνευματική ζωή. Μεγάλωσε μέσα στα βιβλία και επηρεάστηκε βαθιά από τον φιλοσοφικό και κοινωνικό προβληματισμό του πατέρα του. Το σχολείο το απεχθανόταν και το εγκατέλειψε στα 16, συνεχίζοντας αυτοδίδακτα στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Στο ταραγμένο πολιτικό κλίμα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο γοητεύτηκε προσωρινά από τον κομμουνισμό, αλλά μια αιματηρή σύγκρουση το 1919 τον οδήγησε σε πλήρη ρήξη με τη μαρξιστική ιδεολογία και σε διαρκή αποστροφή προς κάθε θεωρία που δικαιολογεί τη βία στο όνομα της Ιστορίας.
Αν και ξεκίνησε ως δάσκαλος και όχι ως ακαδημαϊκός φιλόσοφος, ο Πόπερ μπήκε στον ακαδημαϊκό χώρο σχεδόν τυχαία, με την ενθάρρυνση μελών του Κύκλου της Βιέννης. Το έργο του Logik der Forschung (1934) τον καθιέρωσε, αλλά η άνοδος του ναζισμού τον ώθησε να αναζητήσει ασφάλεια στο εξωτερικό. Το 1937 κατέληξε στη Νέα Ζηλανδία, όπου —παρά το βαρύ διδακτικό φορτίο και την έλλειψη βιβλιογραφίας— έγραψε το σημαντικότερο πολιτικό του έργο, Η Ανοιχτή Κοινωνία και οι Εχθροί της.
Στο βιβλίο αυτό, που ο ίδιος χαρακτήριζε «πολεμική του συνεισφορά», επιτίθεται στις ολοκληρωτικές τάσεις του Πλάτωνα, του Χέγκελ και του Μαρξ και απορρίπτει κάθε μορφή ουτοπικής κοινωνικής μηχανικής, τονίζοντας την ανθρώπινη άγνοια και την ανάγκη για σταδιακές, κριτικές μεταρρυθμίσεις. Το έργο γνώρισε μεγάλη επιτυχία μετά τον πόλεμο, του άνοιξε τον δρόμο για το LSE και επηρέασε βαθιά στοχαστές όπως ο Τζορτζ Σόρος. Ωστόσο, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν η υπεράσπιση της «ανοιχτής κοινωνίας» από τον Πόπερ επαρκεί απέναντι στις σύγχρονες, εσωτερικές απειλές του αυταρχισμού.
