Το να αντιλαμβάνεσαι τα συναισθήματα των άλλων και να μπορείς να συμμετέχεις στην δική τους αίσθηση αυτών είναι το πρώτο βήμα της ενσυναίσθησης. Δεν είναι εύκολο να γνωρίζεις πότε θέλει ο άλλος κάτι μόνο από τον ήχο των βημάτων του ή αν είναι θυμωμένος από το πως ακουμπάει την κούπα καφέ του στο τραπέζι, αλλά δεν είναι ακατόρθωτο να το μάθεις. Η εξάσκηση στα θέλω των άλλων θα σε κάνει πολύ αγαπητό στους φίλους σου και τους συγγενείς σου.
Μαθαίνεις να προλαβαίνεις καταστάσεις, να είσαι εκεί για όλους ανά πάσα στιγμή, να γνωρίζεις πότε είσαι αναγκαίος. Μην φοβηθείς ποτέ να δώσεις το 100% του εαυτού σου γιατί δεν θα είναι έτσι κι αλλιώς αρκετό a priori. Τις περισσότερες φορές όλοι θα θέλουν κάτι παραπάνω από εσένα και αν δεν αφήσεις πίσω τους μικροεγωισμούς, θα βρεθείς σε αδιέξοδο και σε μια χειρότερη κατάσταση, αυτή του να μην τους ικανοποιήσεις.
Το people pleasing “ελληνιστί”, είναι η ικανοποίηση όλων των άλλων εκτός από τον εαυτό σου και επειδή όπως σωστά μας είπε ο Σαρτρ στο “Ο υπαρξισμός είναι ένας ανθρωπισμός” – κόλαση είναι οι άλλοι – φρόντισε αυτός ο Άλλος που θα είναι εντός της “κόλασης” να μην είναι ο εαυτός σου. Γιατί είναι πολύ εύκολο να μαθαίνεις για τους άλλους και το πως να τους εξυπηρετείς ώστε να γλυτώνεις τις αντιπαραθέσεις, όμως μακροπρόθεσμα θα έχεις χάσει έναν σημαντικό μέρος του εαυτού σου ή ακόμη χειρότερα δεν θα το έχεις ανακαλύψει.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να είναι κάποιος φανατικός people pleaser, είναι όμως κυρίως μια μαθημένη και καλά κληροδοτούμενη τέχνη που όχι μόνο ξεχνιέται στο χρόνο αλλά εντείνεται από γενιά σε γενιά διατηρώντας τον ξεχωριστό πυρήνα της, την ωφέλεια προς τους άλλους. Το να μάθω λίγο καλυτέρα τον διπλανό μου, τον σύντροφό μου ή τον συγγενή μου δεν είναι απαγορευτικό αλλά όταν στην πορεία ξεχνάς εσένα στον βωμό των άλλων, εκεί είναι που δημιουργείται το ανικανοποίητο, τη στιγμή που όσο και αν περιμένεις δεν θα σου ανταποδοθεί τίποτα από όσα έχεις προσφέρει.
Το people pleasing είναι κατά βάθος εγωιστικό ντυμένο με αλτρουιστικές πεποιθήσεις. Αν περιμένεις ό,τι δίνεις μάλλον κάτι δεν έχεις καταλάβει καλά. Μερικές φορές το δούναι μπορεί να είναι και χωρίς λαβείν αν υπάρχει εντός του φροντίδα και ειλικρινή αγάπη. Φρόντισε καθημερινά να σκέφτεσαι πόσο θα δώσεις στον εαυτό σου από το ενδιαφέρον και την φροντίδα που απλόχερα δίνεις στους υπόλοιπους και παρατήρησε αν η προσφορά σου εν τέλει είναι φιλανθρωπική ή απλά δοσοληπτική.
Η παγίδα του να ικανοποιείς πάντα τα άτομα γύρω σου χωρίς να κοιτάς πρώτα τις ανάγκες σου, θα σε αφήνει σε μια κατάσταση ενοχική, με μια μοναχικότητα που δεν θα μπορούν να καταλάβουν οι δικοί σου άλλοι, αφού δεν θα έχουν αντιληφθεί καν πως πρέπει να σου αποδώσουν τα ίδια. Ο εαυτός μας πλάθει μια συνθήκη όπου υπογράφουμε και για τους δυο εμπλεκόμενους εμείς οι ίδιοι, χωρίς την συναίνεση κανενός. Περιμένουμε -χωρίς καν να εξηγούμε- να πράττουν όλοι σαν και εμάς τους κατά τ ‘άλλα ανθρώπους με ενσυναίσθηση.
Η σύγχυση για το πως να δρω σε σχέση με τους άλλους είναι πλέον μονόδρομος. Θέλω να συνδεθώ ή απλά ζητώ φροντίδα σχεδόν νηπιακή χωρίς να εκφράζω ό,τι νιώθω; Το να μην θέλω να είμαι ο καλός Σαμαρείτης δεν μου αφαιρεί κανένα δικαίωμα αυτοφροντίδας. Το να δίνω χωρίς να περιμένω δεν είναι θυματοποίηση, ούτε το αντίθετο παραμένει απόλυτα εγωιστικό.
Τελικά… μήπως η κόλαση είμαστε εμείς;
