Ο ουρανός γέμισε χρώματα και ακούγονταν ανθρώπινοι ήχοι θαυμασμού στις εναλλαγές χρωμάτων και σχημάτων. Ένα μοναδικό θέαμα που δηλώνει την κορύφωση μιας εορτής ή και εκδήλωσης. Η ιστορία τους, ξεκινά από πολύ μακριά και πολλά χρόνια πριν τη γέννηση του Χριστού. Συνδέεται μάλιστα με μια από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις στην ιστορία :την πυρίτιδα.
Από την αρχική εμφάνιση της, την διάδοση στον ισλαμικό κόσμο μέσα από τους Μογγόλους και την εξάπλωση της σε όλο το κόσμο , παρατηρούμε πως όχι μόνο επεκτάθηκε σε γεωγραφικούς προορισμούς αλλά άλλαζε και χρήσεις. Εξελίχθηκε σε μια τεχνολογία που θα επηρέαζε βαθιά την εξέλιξη των όπλων
και του πολέμου.
Οι κινέζοι Ταοϊστές, στις θρησκευτικές τους τελετές έριχναν στη φωτιά μπαμπού. Εκείνα είχαν αποθηκευμένα αέρα στο θύλακα τους και σε συνδυασμό με τη θερμότητα δημιουργούσαν έναν δυνατό κρότο. Πίστευαν λοιπόν ότι αυτός ήταν ο τρόπος να απομακρύνουν τα κακά πνεύματα. Τον 9 ο αιώνα ( αυτοκρατορία Τανγκ ), οι αλχημιστές της εποχής προσπαθούσαν να ανακαλύψουν το ελιξίριο της αθανασίας. Διαφορετικά υλικά αναμειγνύονταν μέχρι να βρουν να φθάσουν στο τελικό σκοπό. Κατά τη διάρκεια λοιπόν της αναζητήσεως, έφτιαξαν ένα μείγμα με τα υλικά : θειάφι, νίτρο, κάρβουνο και…..το ελιξίριο δεν ήρθε ούτε τώρα. Αντιθέτως, το εργαστήριο κάηκε και οι αλχημιστές γέμισαν εγκαύματα . Ανακάλυψαν όμως κάτι σπουδαίο, την πυρίτιδα!
Στο πρώτο στάδιο, άρχισαν να γεμίζουν τα μπαμπού με πυρίτιδα έτσι ώστε να δυναμώσει ο κρότος που έδιωχνε τα κακά πνεύματα. Άρχισαν να παρατηρούν το καπνό, το κίτρινο χρώμα και τη λάμψη. Άρχισαν να πειραματίζονται ακόμα περισσότερο προσθέτοντας άλατα μετάλλων που απορροφούσαν ενέργεια και όταν την απελευθέρωναν εκ νέου, την απελευθέρωναν με μορφή χρώματος.
Το κόκκινο δημιουργούνταν με τη προσθήκη αλάτων του λιθίου, το πράσινο με τη προσθήκη αλάτων του βαρίου, το μπλε ήταν το αποτέλεσμα της προσθήκης αλάτων του χαλκού κτλ. Παρατήρησαν όμως ότι τα μπαμπού, πάνω στην ένταση, κόβονταν τα δύο. Χαλκός και σίδηρος θα αντικαταστούσε τα μπαμπού, κλείνοντας μάλιστα τη μία πλευρά με μια πέτρα για να εντείνουν τη δύναμη της έκρηξης.
Αρχές του 10 ο αιώνα , αντικατέστησαν τα μπαμπού με σωλήνες από σκληρό χαρτόνι και πρόσθεσαν φυτίλια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχουμε τα πρώτα βαρελότα. Η Χρησιμότητα της πυρίτιδας αυτό διάστημα ήταν η δημιουργία πανικού και αναστάτωσης. Έδεναν στα βέλη της φωτιάς μικρές ποσότητες πυρίτιδας, και τα εκτόξευαν στους εχθρούς. Τα άλογα τρομοκρατούνταν γρήγορα, και ο πανικός ήταν άμεση αντίδραση.
Το επόμενο βήμα ήταν να δημιουργήσουν μικρές βόμβες που τις πετούσαν από τους καταπέλτες δημιουργώντας έντονη φασαρία .Μετά από αυτή την επιτυχία για στρατιωτικούς σκοπούς συνεχίστηκε η σταδιακή εξέλιξη. Πλέον γεμίζουν σωλήνες με πυρίτιδά και στη άκρη που είναι η λόγχη τοποθετούν και ένα φυτίλι. Όταν πλησιάζουν τους αντιπάλους τους, ανάβουν το φυτίλι και εκτοξεύουν τμήματα από πορσελάνη ή σιδήρου, πρόδρομος πυροβόλων… άρα η στρατιωτική χρήση όχι μόνο πετυχαίνει το στόχο της αλλά ερχόμαστε σε επαφή με νέα τύπου όπλα.
Όταν οι Μογγόλοι εισβάλουν στη Κίνα, χρησιμοποιούν την νέα αυτή τεχνολογία και η εμπρηστική ύλη εξαπλώνεται έως την Ευρώπη .Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι φορτώνουν πυρίτιδα στα κανόνια και αλλάζουν ριζικά τον τρόπο του πολέμου. Ενδιαφέρον παρουσιάζει το Wujing Zongyao (1044 μ.Χ.), που αποτελεί ένα αρχαίο κινέζικο χειρόγραφο και αφορά τη πρώτη καταγεγραμμένη συνταγή μπαρουτιού στην ιστορία.
Έτσι λοιπόν η αναζήτηση του ελιξιρίου μπορεί να μην βρέθηκε, αλλά οι αστοχίες σε συνδυασμό με την περιέργεια και την παρατήρηση βοήθησε στην δημιουργία των πυροτεχνημάτων αλλά και την νέα τεχνολογία στα πεδία μάχης. Η τεχνολογία αυτή, όχι μόνο εξαπλώθηκε με τη πάροδο των ετών αλλά αποτέλεσε το θεμέλιο λίθο ώστε να αλλάξει ριζικά ο τρόπος του πολέμου και τα μέσα στου .
Πηγές :
Ιστορία της Μέσης Ανατολής Arthur Goldschmidt jr. Aomar Boum.
Science and Civilisation in China Joseph Needman
The gunpowder Age Tonio Andrade
